Wspomnienia z Madery cz.1

Zaczęło się od Walentynkowej kartki, którą otrzymałam od Męża..

bardzo dziwnej, bo...zaszyfrowanej ;)

 Z wypiekami podekscytowania oznaczałam symbole

 i w końcu oczom moim ukazało się takie oto

 zaproszenie na piękną wyspę Maderę ;) 

  

Nie posiadałam się ze szczęścia i niedowierzania,

bo w życiu mego praktycznego Męża 

nie podejrzewałabym o taki romantyzm :))

I oto pierwszy raz odkąd mamy dzieci

 mogliśmy (dzięki wspaniałomyślności całej rodzinki)

zostawić je na tydzień i z okrzykiem "ahoj przygodo"

 wyruszyć w tę (można by powiedzieć)

podróż poślubną po 10 latach małżeństwa ;)

A podróż była wspaniała,

 bo gdy u nas trwało zimne przedwiośnie, 

my mogliśmy się przenieść w krainę wiecznej wiosny,

 z całą mnogością kwitnienia i zapierających w piersiach widoków ♥

Nie będę szczegółowo opisywać tras ani odwiedzanych miejsc,

 chciałabym jednak zachować tu garść zatrzymanych w kadrach chwil, 

żeby łatwo móc do nich wrócić, kiedy przyjdzie mi na to ochota.

Zdjęć w folderze "Madera" jest ogrom 

(doprawdy trudno się oprzeć każdej roślince i każdemu widokowi zza zakrętu),

 dlatego tu będzie taki uporządkowany i okrojony zbiór.

Madera to niewielka wyspa na Oceanie Atlantyckim, należąca do Portugalii.

Licząc z zachodu na wschód ma tylko 57 km długości a szerokość jej to 22 km.

Musicie mi jednak uwierzyć, że objechanie tej wulkanicznej

 i zróżnicowanej pod wzgl. wysokości wyspy

(najwyższy szczyt Pico Ruivo - 1862 m n.p.m.)

 to nie lada wyzwanie.

 I choć my daliśmy radę to zrobić wynajętym samochodem,

 to tych wariackich zjazdów, zakrętów i zatkanych uszu 

nie zapomnę jeszcze długo ;)

Najpierw jednak pokażę zdjęcia z miejscowości Santa Cruz,

 w której znajdował się nasz hotel.

Pierwszego dnia udaliśmy się na wycieczkę pieszą,

 żeby rozeznać się trochę w terenie.

Ochów i achów z mojej strony nie było końca ;)

Można odnieść nieodparte wrażenie, że życie w tym miasteczku sączy się powoli i niespiesznie...

Zaglądaliśmy na posesje, nierzadko sprawiające wrażenie opuszczonych,

jednak bujna roślinność żyła tu wszędzie swoim życiem ;)

A w przydomowych ogródkach kwitną banany :) 

Aloes w ilościach hurtowych na wyciągnięcie ręki,

tak więc naturalne maseczki na zaczerwienioną od słońca skórę

 miałam na życzenie ;)

Pierwszy dzień pobytu pozwolił nam się nieco zadomowić 

w klimacie wyspy, 

następny spędziliśmy już w jej stolicy - Funchal - 

ale o tym następnym razem :)

Plener Komunijny ;)

Ja już mam naprawdę taką dużą Córcię :)

Przygotowania do uroczystości komunijnych 

wiązały się z niemałą dawką stresu, 

poświęconego czasu i miliona drobiazgów do ogarnięcia.

Czy o wszystkim pamiętamy, czy krawcowa zdąży uszyć sukienkę,

 czy modlitwy zaliczone,

czy za mało jedzenia czy za dużo, 

czy damy radę wszystko przygotować na czas

 (przyjecie robiliśmy w domu) 

czy będzie pogoda?!!?

Najbliżsi pomagali nam na ostatniej prostej,

 zarówno w kuchni jak i w dekoracjach -

 nie zapomnę tych naręczy białych bzów, gałązek jabłoni i zawilców

 przywiezionych przez Mamę i Babcię na taczce

 a potem układanych w wazonach przez kilka kobiet jednocześnie :)

Uff....a potem chwila moment,

 w wielkim kościele nawet swego dziecka dobrze nie widziałam,

 pogoda najgorsza z możliwych, więc i samo przyjęcie nie trwało długo, 

bo ileż można siedzieć przy stole ;)

Ogród owiany zimnym wiatrem i siąpiącym deszczem nie chciał nas ugościć.

Córcia moja roztrzepana i stroniąca raczej od damskiej elegancji 

(sama sukienka była wyzwaniem, gdyż dziecko wznosiło oczy do nieba
 na sklepowe propozycje pełne tiulów, wstążeczek, różyczek,

 nie mówiąc już o rękawiczkach, bolerkach, wiankach i innych cudach)

 przebrała się w krótką sukieneczkę zaraz po obiedzie 

a tym samym nie zdążyłam jej zrobić żadnego normalnego zdjęcia w komunijnym stroju.

 W związku z czym czułam niedosyt jakiś, 
żadnego uchwyconego momentu w uroczystym stroju, 
żadnej zatrzymanej w ciekawym kadrze chwili...

Korzystając jednak z Białego Tygodnia (obie się wystroiły w suknie - a co ;) ) ,

zaraz po wczorajszej wieczornej mszy,

powiozłam moje panny prosto na pola za domem 

i w blasku ostatnich nikłych promieni majowego słońca

 powstała expresowa sesja komunijna :)

Ja je przeganiałam po drodze, 

wpędzałam w rzepak i pospieszałam, bo zaraz słońce całkiem zniknie,

a one dzielnie mi pozowały, choć nie obyło się bez wygłupów ;)

Ja się mam z Nimi a One ze mną :)

♥♥♥