Sobotni poranek...

Długo wyczekiwany,

 bo w końcu nie trzeba zrywać się rano,

można pospać, dospać, wyspać się ...

Ehh pomarzyć dobra rzecz :)

Bo już po 7 rano 

do moich zaspanych uszu 

zaczęły napływać wesołe pokrzykiwania:

- Mamooo!! Obudź się !

- Mamoo ! Zobacz my już wstałyśmy!

- Mamoo !! Mogę zapalić lampkę ?!

I za chwilę przy moim łóżku

 zrobił się poranny i roześmiany rozgardiasz :) 

Za oknem biało, niestety bez słońca

temperatura na plusie,

 więc powoli robi się mało przyjemna chlapa..

ale odśnieżania wciąż mnóstwo !

A z kuchennego parapetu uśmiecha się słońcem

 uratowana przez babcię pelargonia :)

a zaraz obok znów zakwitł storczyk :)

Miłego weekendu !!

Pracowicie :)

Dni mijają nie wiadomo kiedy ! 

Ani się obejrzę, a już ciemno za oknami  !

Choć zimowe wieczory mają w sobie dużo uroku,

szczególnie rozświetlone mnóstwem maleńkich światełek w oknach :)

a gdy jeszcze z głośników płynie leniwie świąteczna muzyka

robienie stroików staje się prawdziwą przyjemnością :)

Dziś powstał taki :

została jeszcze godzinka do końca pracy, 

więc zabieram się za następne :)

Zrobiłam też parę zdjęć pracowni

do zamówienia na ulotki,

więc Was nimi uraczę :)

A myśli już wyrywają się do ciepłego, spokojnego,

 zasypanego śniegiem domu na wsi,

gdzie czekają roześmiane buzie dzieci, maleńkie rączki do zacałowania

 i ciepły obiadek !

Miłego wieczoru !!!

Zaczynamy :)

Wszystko już prawie gotowe :)

Prawie, bo wiadomo - jest milion małych rzeczy,

 które mam jeszcze na liście "do zrobienia",

ale przecież nie od razu Rzym zbudowano :)

Mam dla Was kilka fotek zrobionych dziś wieczorem,

nie są najlepszej jakości i ostrości, 

ale bateria padała a sztuczne światło nie jest najłaskawsze

 dla mojego fotograficznego "sprzętu" :)

Moje nastroje dzisiejszego dnia nie nadają się nawet do opisu, 

więc pozostawię je bez komentarza...

Dziękuję za kciuki

(przydadzą się !!!)

 i pozdrawiam !!

Kolejny tydzień za nami !

Zakończony bardzo miłym i intensywnym weekendem :)

Wczoraj jak przystało na ostatnią sobotę listopada

zdzierałam obcasy na parkiecie :)

A dziś senna, leniwa, rodzinna niedziela,

choć nie do końca leniwa

 bo dwudaniowy niedzielny obiad mam zaliczony 

i słodki torcik również :)

A nadchodzący tydzień przyniesie nam z pewnością wiele wrażeń!

Mam nadzieję, że tych pozytywnych!

We wtorek czeka mnie egzamin kończący kurs florystyczny 

a we czwartek planuję otwarcie pracowni :)

Trzymajcie kciuki !!!

Udomawiam pracownię :)

Wysprzątane, wypachnione, mebelki wstawione i zaczynam produkcję

 świątecznych stroików :)

Jako pierwsze powstały choineczki :)

Zostało jeszcze masę drobiazgów takich jak uchwyty, półki, rolety itp itd, ale działamy codziennie w tym temacie, wiec efekty już wkrótce będą widoczne :)

Otwarcie w czwartek :)

Szczęście !

Ma różne źródła.

Największym szczęściem napawają mnie chwile

 spędzone RAZEM,

z NASZYMI DZIEĆMI !

Teraz gdy jest ich mniej niż wcześniej, bo przygotowania do otwarcia pracowni 

zabierają nam dużo czasu, tym bardziej je doceniam !

Ich roześmiane buzie wywołują uśmiechy na naszych twarzach 

a przytulaski pozwalają naładować akumulatory :)

w miniony deszczowy i pochmurny weekend

 łapaliśmy świeże powietrze w płucach w naszym ogrodzie :)

I mimo zbliżającego się grudnia znaleźć można u nas kwitnące kwiaty :)

i rumiane jabłuszka w trawie :)

 Niestety trzeba wybierać i dobrze oglądać, bo nie są już najlepszej jakości :)

Biały rumak :)

Wpadł mi dzisiaj w ręce podczas sobotnich porządków 

więc postanowiłam go pokazać 

i opowiedzieć Wam jak znalazł się w naszym domu :)

Zaczęło się od wizyty u lekarza...z Moją Starszą Córcią..

na wizytę czekałyśmy dość długo, kolejka była spora,

Moje 5-letnie Dziecię zabawiało pacjentów znajomością alfabetu :)

Kiedy w końcu weszłyśmy do gabinetu i pan doktor obejrzał Moje Słońce,

stwierdził, że była bardzo dzielna i grzeczna

 i w nagrodę może sobie coś wybrać z pudła z maskotkami :)

A pudło było duuuuże i bardzo kolorowe, 

zapełnione po brzegi pluszakami, kolorowymi lalkami, klockami 

i zabawkami różnej maści :)

Więc Moja Córcia bardzo uradowana zanurkowała w jego wnętrzu

i po dłuższej chwili poszukiwań 

ku naszemu zdziwieniu

wyciągnęła malutkiego, białego i szklanego konika ...

i oświadczyła, ze nie chce nic innego :)

I tym sposobem konik trafił do naszego domu, 

gdzie po kilku dniach udawanych kłusów i galopów 

spoczął na dnie kosza z zabawkami..

więc stwierdziłam, ze lepiej mu będzie 

w towarzystwie wypatrzonego u babci dużego szklanego świecznika, 

który wywarł na mnie nie mniejsze wrażenie niż konik na Mojej Córci :)

I tak te dwie niecodzienne zdobycze stoją razem na kuchennym stole

ciesząc niezmiernie moje oczy :)