Plener Komunijny ;)

Ja już mam naprawdę taką dużą Córcię :)

Przygotowania do uroczystości komunijnych 

wiązały się z niemałą dawką stresu, 

poświęconego czasu i miliona drobiazgów do ogarnięcia.

Czy o wszystkim pamiętamy, czy krawcowa zdąży uszyć sukienkę,

 czy modlitwy zaliczone,

czy za mało jedzenia czy za dużo, 

czy damy radę wszystko przygotować na czas

 (przyjecie robiliśmy w domu) 

czy będzie pogoda?!!?

Najbliżsi pomagali nam na ostatniej prostej,

 zarówno w kuchni jak i w dekoracjach -

 nie zapomnę tych naręczy białych bzów, gałązek jabłoni i zawilców

 przywiezionych przez Mamę i Babcię na taczce

 a potem układanych w wazonach przez kilka kobiet jednocześnie :)

Uff....a potem chwila moment,

 w wielkim kościele nawet swego dziecka dobrze nie widziałam,

 pogoda najgorsza z możliwych, więc i samo przyjęcie nie trwało długo, 

bo ileż można siedzieć przy stole ;)

Ogród owiany zimnym wiatrem i siąpiącym deszczem nie chciał nas ugościć.

Córcia moja roztrzepana i stroniąca raczej od damskiej elegancji 

(sama sukienka była wyzwaniem, gdyż dziecko wznosiło oczy do nieba
 na sklepowe propozycje pełne tiulów, wstążeczek, różyczek,

 nie mówiąc już o rękawiczkach, bolerkach, wiankach i innych cudach)

 przebrała się w krótką sukieneczkę zaraz po obiedzie 

a tym samym nie zdążyłam jej zrobić żadnego normalnego zdjęcia w komunijnym stroju.

 W związku z czym czułam niedosyt jakiś, 
żadnego uchwyconego momentu w uroczystym stroju, 
żadnej zatrzymanej w ciekawym kadrze chwili...

Korzystając jednak z Białego Tygodnia (obie się wystroiły w suknie - a co ;) ) ,

zaraz po wczorajszej wieczornej mszy,

powiozłam moje panny prosto na pola za domem 

i w blasku ostatnich nikłych promieni majowego słońca

 powstała expresowa sesja komunijna :)

Ja je przeganiałam po drodze, 

wpędzałam w rzepak i pospieszałam, bo zaraz słońce całkiem zniknie,

a one dzielnie mi pozowały, choć nie obyło się bez wygłupów ;)

Ja się mam z Nimi a One ze mną :)

♥♥♥

Kropla wiosennych kolorów ♥

Na razie tylko kropla, roziskrzona w promieniach słońca,

ale to już wystarcza 

by oddech zwolnił błogo

 a usta same rozciągnęły się w uśmiechu :)

Po całym tygodniu gonitwy, szarzyzny miejskiej

 i różnych zawirowań w codziennych obowiązkach,

te chwile zatrzymania wzroku na wiosennych kolorach, 

na zieleni, na błękicie nieba

 są dla mnie jak antidotum na stres.

A mnogość pączków na gałęziach to zapowiedź,

że teraz to dopiero będzie się w ogrodzie działo :)

Zima w Zakopanem

No tak, mamy połowę marca i bociany już przyleciały,

ale akurat znów się ochłodziło i zachmurzyło, 

więc to ostatni gwizdek, żeby skleić posta z zimowych ferii ;) 

A Ferie mieliśmy w tym roku cudne :)

U nas na Pomorzu zimy prawie nie było,

więc taki prawdziwy śnieg to dla wszystkich nie lada gratka :)

Wybraliśmy klimatyczne Zakopane,

z Giewontem zza zakrętu, z góralską gwarą, 

rozświetlonymi nocą Krupówkami i oscypkiem :)

No i te narty pierwszy raz w życiu,

 choć niektórzy woleli deskę ;)

Mieszkaliśmy w uroczym drewnianym domu

 (choć nieco zbyt wrażliwym na hałasy)

 a na śniadanie mieliśmy taki widok...

Potem tylko ciepło się ubrać, zabrać sanki 

i wyruszać w poszukiwaniu zimowych atrakcji.

Mieszkaliśmy pod górkę, więc wchodziło się ciężko,

 ale za to jak fajnie zjeżdżało w dół :)))

No i narty nam się spodobały :)

Żal było wyjeżdżać...

Ale wszystko co dobre szybko się kończy - dobrze, że są zdjęcia :)

Tymczasem w ogrodzie :)

Więc następny post będzie już całkiem wiosenny ... 

powiedziałabym nawet, że egzotycznie wiosenny, 

ale o tym... następnym razem ;)